Dve predstave sa ženskim likovima u središtu bile su povod za pozorišni osvrt koji je objavila Politika: irska drama „Gladni duhovi” Karis Keli i scensko čitanje Floberove „Gospođe Bovari” pod naslovom „Ja, Ema”. U oba slučaja kritika izdvaja snažnu glumačku igru, uz poneku zamerku na tehničku stranu izvođenja.
„Gladni duhovi”: četiri generacije jedne porodice
Prema oceni kritike, „Gladni duhovi” su podsticajna savremena irska drama, britka i crnohumorna, koja prati četiri generacije porodice Gilespi. Povod za okupljanje je rođendan najstarije među ženama, a taj susret otvara pitanja društvenih promena, tehnološke izolovanosti, otuđenja i savremenih navika u ishrani. Na površinu izlaze i nerazrešeni dugovi iz prošlosti, skrivene istine o emotivnim slomovima i psihičkim poremećajima.
Reditelj Andrej Nosov, piše kritičar, oslanja se na kvalitet teksta i snagu glumica, pa je rezultat efektna, izrazito bulevarska predstava. Dramaturškinja je Gordana Goncić, scenografiju potpisuje Zorana Petrov, a kostime Selena Orb. Radnja se odvija u realistično postavljenom domu devedesetogodišnje Ajlin.
- Svetlana Bojković igra Ajlin kao gospođu starog, čvrstog kova, često krutu i cinična, bez mnogo razumevanja za bračne neuspehe ćerke i unuke.
- Dara Džokić tumači ćerku Džili, zapuštenu i rezigniranu nakon odlaska supruga.
- Isidora Minić igra Džilinu ćerku Dženi O’Šej, energičniju junakinju koja iz Londona stiže sa ćerkom Muiran.
- Vasilija Jezdić predstavlja tinejdžerku Muiran kao proizvod savremenog odrastanja, rivalski nastrojenu i psihički skršenu.
„Ja, Ema”: Flober na sceni, uz elemente storytellinga
Predstava „Ja, Ema” nastala je prema motivima romana „Gospođa Bovari” Gistava Flobera, a prema scenskom tekstu Tanje Mandić Rigonat, koja potpisuje i režiju. Postavka je brehtovska, sa naglašenom narativnom linijom i elementima storytellinga. Predstavu otvara glumica Jana Milosavljević, koja tumači Emu Bovari, i odmah uspostavlja kritičku i analitičku distancu prema liku i radnji, a pritom podseća na Floberov uticaj na svetsku popularnu kulturu i nauku.
Mikrofoni se koriste od početka, u funkciji pripovedanja, i stalno podsećaju gledaoce da prisustvuju igri. Glumci i muzičari svečano izlaze na scenu, poput orkestra na koncertu, i ostaju na njoj do kraja kao svedoci razvoja radnje. Kritika ovaj postupak poredi sa epskim predstavama Jerneja Lorencija, najviše sa „Ilijadom”.
Jana Milosavljević igra Emu kao strastvenu ženu željnu ljubavi i slobode, koju rutina melje i koja se zato upušta u nepredvidive ljubavne afere. U ostalim ulogama su:
- Jovan Jovanović kao suprug Šarl, posvećen i brižan lekar;
- Katarina Gojković kao Šarlova stroga i nepoverljiva majka;
- Strahinja Blažić kao hladni i proračunati zavodnik Rudolf;
- Andrija Marković kao mekši Leon;
- Miloš Vlalukin kao koristoljubivi trgovac Lere.
U izvođenju učestvuju i muzičari Aleksandar Jovan Krstić, Nikola Dragović i Ivan Mirković. Oni prate melodramski tok radnje i izvode songove kompozitorke Irene Popović Dragović, koji u ključnim trenucima naglašavaju čežnju, ali i slom zbog neplaćenih računa i nagomilanih dugova. Time se Ema povezuje sa još jednom slobodoumnom ženom, Ibzenovom Norom.
Zamerke: video-snimci i osvetljenje
Kao slabe tačke ove postavke kritičar navodi video-materijal i svetlo, koje opisuje kao grubo i pojednostavljeno, a video često kao nejasno ilustrativan i patetičan. Snimci na velikom platnu u pozadini gotovo stalno prate radnju, često banalnim prizorima Eminog ljubavnog zanosa. Kostimi Ivane Vasić, odmereno glamurozni i fino razmaštani, popravljaju vizuelni utisak. Uprkos zamerkama, ocena je da je reč o uspešnoj i zanimljivoj predstavi.
