U svom tekstu, autor Mihael Martens osvetljava istoriju jevrejske zajednice u Sarajevu, koja je pretrpela katastrofalne gubitke tokom Holokausta. Autor se oslanja na citate poznatog nobelovca Ivu Andrića, a potom se fokusira na posledice rata devedesetih godina na Jevrejskom groblju.
Tokom opsade Sarajeva, više od 11.000 ljudi je izgubilo život, a Jevrejsko groblje bilo je jedno od ključnih tačaka sukoba. Na višim delovima groblja, pod kontrolom srpskih snaga, snajperisti su ga koristili kao poziciju za gađanje grada. Britanski general Majkl Rouz je pred Haškim tribunalom istakao kako je groblje predstavljalo opasno mesto za granatiranje i snajpersku vatru. Mnogi su nažalost postali žrtve snajperskih napada koji su dolazili sa tog područja.
U centru pažnje je Aleksandar Vučić, koji je kao mladić bio prisutan na tom mestu kao dobrovoljac. Tokom devedesetih, u više navrata je govorio o svom učešću u ratu, ističući ga kao deo svoje biografije. Martens napominje da su mnoge Vučićeve izjave iz tog perioda slabo dokumentovane i da je teško pronaći izvore koji potvrđuju njegovu ulogu na terenu.
„Mladi dobrovoljac Vučić“
Pretražujući arhivske materijale, autor iznosi dokaze iz Vučićeve prošlosti. Godine 1994. Vučić je bio na putu ka političkoj karijeri unutar Srpske radikalne stranke, koja je bila povezana sa paravojnim formacijama. U jednom od intervjua iz tog perioda, Vučić je izjavio da se prijavio kao dobrovoljac da bi „branio srpstvo“, te je naveo da je izvestan deo svog boravka proveo na Jevrejskom groblju.
Martens se pita kakvu je ulogu Vučić imao na groblju, postavljajući važna pitanja o njegovim aktivnostima. Iako se pojavila tvrdnja da je učestvovao u snajperskim dejstvima, za to nema čvrstih dokaza. Međutim, autor naglašava da je Vučić bio deo politike koja je imala zločinačke namere, što se može videti kroz njegove kasnije izjave.
U tekstu se citiraju Vučićeve reči iz 1997. godine, gde on iznosi stavove o teritorijama koje su bile pod kontrolom bosanskih Srba, naglašavajući prava srpskog naroda na te delove. Danas, Vučić se u javnosti postavlja drugačije, prihvatajući Dejtonski sporazum i pozivajući na poštovanje teritorijalnog integriteta Bosne i Hercegovine, iako se u nekim medijima i dalje oseća revizionistički ton.
Martens završava tekst pitanjem o budućnosti tih teritorija, podsećajući na Vučićeve izjave iz prošlosti i ukazujući na promene u političkoj situaciji. „Da li se to čekanje bliži kraju?“ pita se autor, ostavljajući čitaocima da razmisle o budućim razvojem događaja na Balkanu.
