Beograd je u 1853. godini imao oko 18.800 stanovnika i bio je opasan širokim šancem, koji je uključivao četiri utvrđene kapije. Ova utvrđenja protezala su se od Prve muške gimnazije do Narodnog pozorišta, a predgrađa kao što su Savamala i Vračar nalazila su se izvan šanaca. Kako bi se zadovoljile potrebe za vodom, osnovan je vodovod 1892. godine, ali do tada su građani koristili javne česme.
Česme, poput Čukur i Terazijska česma, bile su često u lošem stanju, a redovi za vodu bili su dugi. U tim redovima često su izbili sukobi zbog nedostatka vode, što je zahtevalo intervenciju žandara. Siromašniji slojevi koristili su vodu iz Save i Dunava, koju su donosile sakadžije, koje su bile ključne za snabdevanje vodom.
Sakadžije su često bile ljudi iz južnih krajeva, koji su u Beograd dolazili u potrazi za poslom, šaljući novac svojim porodicama. Njihov rad je bio prepoznat kao važan deo svakodnevnog života, a postojali su i predlozi za taksiranje njihovog rada, što je izazvalo otpor među njima. Osim sakadžija, furundžije, koje su se bavile pekarstvom, takođe su bile bitne za život varoši. Njihova uloga je bila regulisana, a hleb se prodavao po ceni od jednog groša.
U pekarama su se prodavali razni proizvodi, a mnogi su od skromne zarade uspeli da otvore svoje pekare. Jedan od najpoznatijih pekara bio je Toma Gruber iz Novog Sada, koji je postao dvorski pekar zahvaljujući svom radu i inovativnosti.
Ovi zanati su oblikovali svakodnevni život u Beogradu, pokazujući kako su sakadžije i furundžije doprinosile zajednici i ekonomiji grada.
