Sjedinjene Američke Države su rasporedile borbene helikoptere tipa AH-64E „Apač“ u Rumuniji, čime dodatno jačaju svoje vojne kapacitete u istočnom krilu NATO-a, blizu ukrajinskog ratišta. Ovi helikopteri su stacionirani u vazduhoplovnoj bazi Mihail Kogalničanu, koja je postala ključno operativno središte za aktivnosti SAD i njihovih saveznika u crnomorskom području.
Ova odluka dolazi nakon najave raspoređivanja američkih tenkova M1A2 „Abrams“ u Rumuniji, što ukazuje na sistematsko unapređenje vojnog prisustva. Ove mere prikazuju nameru Vašingtona da poveća borbenu spremnost i operativnu fleksibilnost svojih snaga u regionu od strateškog značaja. Vežbe sa tenkovima su već započele, dodatno ubrzavajući ovaj proces.
Helikopteri „Apač“ imaju višestruke uloge, uključujući vatrenu podršku, izviđanje i pratnju. U savremenim sukobima, posebno u ratu u Ukrajini, njihova uloga u borbi protiv bespilotnih letelica postaje sve važnija. Ovi helikopteri su opremljeni sa topom M230 kalibra 30 milimetara i raketama „Hidra 70“, što im omogućava efikasno neutralisanje dronova po relativno niskim troškovima.
Iskustva sa drugih ratišta, kao što su operacije na Bliskom istoku, dodatno su oblikovala ovu taktiku. Američka vojska je već koristila „Apače“ protiv dronova u različitim operacijama, dok su nedavne vežbe u Nemačkoj potvrdile njihovu efikasnost u borbi protiv bespilotnih sistema u evropskom kontekstu.
Ipak, postavlja se pitanje koliko su borbeni helikopteri efikasni u sukobima visokog intenziteta, jer su savremeni helikopteri ranjivi na jeftine dronove i prenosive protivvazdušne sisteme. Ova situacija zahteva prilagođavanje taktike i tehnologije u vazdušnoj podršci.
Jačanje američkog vojnog prisustva u Rumuniji treba posmatrati u kontekstu rata u Ukrajini, gde evropski saveznici imaju ograničene kapacitete. Donacije naoružanja Kijevu su iscrpele mnoge evropske arsenale, čime se dodatno povećava oslanjanje na američke snage kao garant operativne stabilnosti na istočnom krilu NATO-a.
Raspoređivanje „Apača“ i „Abramsa“ takođe šalje jasan signal strateške orijentacije Sjedinjenih Država ka očuvanju vojne nadmoćnosti u regionu koji ostaje ključno žarište savremene geopolitike.
